Mirade 15
posted on 13 Dec 2009 13:40 by luckyzoneปัง!!!
“แม๊ว!!!!” แม้จะเตรียมใจไว้แล้ว แต่เอาเข้าจริงก็อด ตกใจไม่ได้ ร่างเล็กกระโดดโหยงแทบจะขึ้นไปขี่คอ อาจารย์ช้างเลยทีเดียว ภวินท์พรวดพราดเข้ามาในห้อง ที่กว้างขวางเต็มไปด้วยข้าวของกองระเกะระกะในมุม ที่ไม่ได้ใช้งาน เมื่อเห็นแมวน้อยอยู่ในสายตา ความกังวล ก็มลายหายไปเกือบหมด โล่งอก.....เหลือแต่ความเดือดพล่าน
“นาย....”
“คุณภวินท์.....อย่าเพิ่งโมโหนะครับ” ลายไทยยกมือห้ามทัพ แต่ไม่วายโดนดึงหูอย่างแรง “โอ้ยๆๆๆๆ”
“เด็กบ้า! ทำอะไรไม่คิดหน้าคิดหลังนึกจะไปก็ไป นึกจะมาก็มา เห็นคนอื่นเป็นหัวหลักหัวตอรึไง หา! นายมัน.....” ชายหนุ่มดึงหูมือหนึ่งอีกมือเงื้อง่าทำท่า อยากจะตบหรืออยากจะชกก็ตัดสินใจไม่ถูก
“คุณภวินท์ คือ....คือ....ผม..” เด็กหนุ่มติดอ่างได้แต่ชี้โป้ชี้เป้ ให้ดูจอคอมฯ แต่เสือหนุ่มไม่มีแก่ใจจะดูอะไรแล้ว มันได้เวลา สั่งสอนซะที ร่างสูงดึงหูแมวขาวให้ตามมา
“โอ้ยๆๆๆ คุณภวินท์ เบาครับ”
ชายหนุ่มลากเก้าอี้มานั่งพลางกระชากร่างเล็กให้คว่ำลง กับตัก อุ้งมือใหญ่กดคอเขาไว้ ลายไทยตกใจอ้าปากค้าง สองมือยันท่อนขาแข็งแรงไว้ไม่ให้แผลกดทับ เขาไม่ทัน จะพูดอะไร ฝ่ามือใหญ่ก็พาดก้นอย่างไม่ยั้ง
“แง๊วววววว!!!!”
“นี่เป็นสิ่งที่ฉันควรทำมาตั้งนานแล้ว เจ้าตัวแสบ! เจ้าคนอวดดี ไม่รู้จักผู้หลักผู้ใหญ่ ก่อแต่เรื่องทำให้ฉันต้องเดือดร้อน วิ่งวุ่น จนเหนื่อย ปวดหัว รำคาญสารพัด” ภวินท์พาดรัวไม่ยั้ง ไม่สนว่าร่างเล็กจะแหกปากดิ้นรนหนียังไง เขาตีจนตัวเอง เหนื่อยต้องหยุดพักมือไปเอง อาจารย์นั่งมองอ้าปากค้าง อยู่ข้างๆไม่กล้าจะพูดแทรกขึ้นมา
“ฮือ...” ลายไทยสะอึกสะอื้นน้ำหูน้ำตาไหลพราก ก้นเขา ระบมร้อนวาบราวกับโดนเหล็กร้อนๆนาบจนก้นเกือบสุก ท้องก็เจ็บแปล้บทุกครั้งที่ออกแรงขยับตัวจนต้องยอมให้โดนตี แต่โดยดีพออีกฝ่ายหยุดมือเขาก็นึกว่าคงพอแล้วจึงขยับตัว จะหนี ทว่าอุ้งมือกดคออยู่ยังไม่ยอมปล่อยง่ายๆ
เสือหนุ่มยังนึกได้อีกข้อ
“แล้วที่สำคัญ...”เขาพาดอีกผัวะ
“โอ้ย....พอแล้ว”
“พออะไร! ฉันยังไม่ได้คิดบัญชีที่เราบุกเข้าไปในห้องประชุม เตะลูกน้องฉันซะกระเด็น” เขาพาดช้าๆทีล่ะผัวะ
“ไล่คนอื่นๆออกไปนอกห้อง” ผัวะ!
“ทำให้ฉันขายหน้า” ผัวะ!
“ไม่ได้ขายหน้าคนเดียวด้วย แต่ขายหน้าลูกน้องเป็นหมู่ คณะเลย” อันนี้หนักหน่อยต้องชำระแค้นเป็นสามเท่า
ผัวะ ผัวะ ผัวะ.....
“อ๊า....ผมจำไม่ได้ง๊ะ...”
“จำไม่ได้เรอะ....นี่ก็ต้องคิดบัญชีด้วย” เขาหวดก้นต่อ
“แง๊วววว!!!! ขอโทษๆๆๆ ผมขอโทดดดดดดด พอแล้ว พอเห้อะ” เด็กหนุ่มแหกปากสุดเสียงร้องห่มร้องไห้เป็น เด็กสามขวบ อารมณ์เดือดของภวินท์ถึงบรรเทาเบาบางลง มือที่ตีก้นจนแดงวางบนหลังของลายไทยเฉยๆ ในห้องที่ กว้างขวางมีแต่เสียงสะอึกสะอื้นและเสียงหอบหายใจแรง ของชายหนุ่ม
อาจารย์ช้างไม่รู้จะทำอะไรดีนอกจากแยกส่วนชิฟนั้นให้เสร็จ ทำเหมือนเขาไม่ได้อยู่ในห้องด้วย พอวางมือหันมามองอีกที ลายไทยก็โดนดึงขึ้นมานั่งตัก ร่างที่เล็กผอมบางอยู่แล้วดูเล็ก ลงเหมือนเด็กเมื่ออยู่บนตักเสือหนุ่ม
“อึ่ก....”แมวน้อยก้มหน้างุดพยายามฝืนตัวไม่ทิ้งน้ำหนักลง เพราะก้นยังระบมอยู่ แต่ก็ต้านแรงดึงของภวินท์ไม่ไหว เขานั่ง ตัวแข็งอยู่เป็นนาทีกว่าจะอาการเจ็บแปล้บบรรเทาลง เขาเอา แขนเสื้อเช็ดน้ำตาน้ำมูกเป็นการใหญ่ ไม่กล้าสบตาอีกฝ่ายจน ถูกเชยคางขึ้น ดวงตาสองสีแดงก่ำน้ำตาไหลหยดแล้วหยดเล่า
ภวินท์เห็นสัญญาณยอมแพ้อย่างราบคาบแต่ก็แผงไปด้วยความ ดื้อดึงอยู่น้อยๆ
“เราทำอะไรเอาแต่ใจรู้ตัวรึเปล่า”
เงียบ....ข้อนี้ลายไทยยอมรับ เขาอาจจะเอาแต่ใจไปนิด แต่เขาก็ไม่ได้หวังร้ายกับใครนี่นา
“พอท่านย่าเอาใจหน่อยก็ไม่เห็นหัวฉันซะแล้ว รู้เอาไว้ด้วยนะ” สองมือจับไหล่เล็กไว้มั่นดึงให้หันมาสบตาในระยะประชิด จนได้ กลิ่นลมหายใจของพยัคฆ์รดใบหน้า “ฉันคือประมุขของสิงหราช เชื้อสายทั้งมวลในสายตระกูลอยู่ใต้อาณัติฉัน นายปฏิเสธไม่ได้ และต้องยอมรับด้วย เข้าใจหรือเปล่า”
สองมือกุมไหล่แน่นราวกับตะครุบเขาไว้เป็นเหยื่อ ลายไทยหายใจ ไม่ออก หัวใจเต้นรัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ราวกับถูกเขย่าอยู่ ในกำมือที่เต็มไปด้วยพลังความเกรี้ยวกราดของจ่าฝูง ภวินท์คือจ่า ฝูง คือนาย นี่เป็นครั้งแรกที่ได้เห็น ได้สัมผัสตัวผู้ที่เหนือกว่า
ภวินท์เย็นลงขึ้นเยอะเมื่อได้กลิ่นยอมแพ้จากร่างเล็ก ไหล่อ่อนลู่ ลงน้อยๆ ดวงตาสองสีแวววาวส่องประกายอ่อนใสเหมือนลูก แก้วอย่างหวาดกลัว ลิ้นอุ่นสีชมพูเลียนิ้วเขาเบาๆแสดงกิริยายอม ศิโรราบแล้ว นั้นทำให้ชายหนุ่มรู้สึกดีใจมากกว่าตอนที่เตชน์ยอม แพ้เขาเสียอีก เจ้าแมวทโมนยอมแพ้เขาซะที รู้งี้จับหวดก้นตั้งนาน แล้วนะเนี่ย
“ฉันคือเจ้านายใช่ไหม” เขาถามเสียงกระซิบ ลายไทยเหลือบ มองอย่างลังเลน้อยๆก่อนจะพยักหน้า ปลายนิ้วได้รูปสอดเข้าใน เรือนผมนุ่มสั้นๆปัดปอยผมที่ระใบหน้าออกพร้อมรั้งให้สบตาใกล้ๆ
“พูดสิ.....ว่าจะเชื่อฟังฉัน”
“ผม.......” เด็กหนุ่มร้อนไปทั้งใบหน้า รู้สึกอายแต่ก็ขัดขืนไม่ได้ เขาเหนือกว่า “จะเชื่อฟัง..”
“ดี” ภวินท์โล่งอก และอารมณ์ดีขึ้นทันตาเห็น เขาถอนหายใจยาว ขณะโอบรัดร่างในวงแขนเบาๆ อากับกิริยาเหมือนคนเป็นเพื่อน เป็นพี่น้องปลอบใจกันธรรมดาๆ แต่ทำเอาลายไทยตัวแข็งทื่อใจ เต้นตึกตัก เขาเดาใจคนๆนี้ไม่ถูกเลย
เสือหนุ่มดันร่างเล็กออกห่างเมื่อได้กลิ่นเลือดจางๆ เขาเห็นรอย เปื้อนที่ท้องถึงรู้ว่าตัวเองออกแรงมากไปหน่อย สองมือช้อนใต้ รักแร้อุ้มร่างเล็กให้ลุกขึ้น “เราเลือดออก...”
“หา??” แมวขาวจะถอยห่าง ก็โดนดึงไว้ทำให้ถอยได้ครึ่งๆกลางๆ ขาข้างหนึ่งเหยียบพื้นอยู่อีกข้างพาดเข่าบนท่อนขาแกร่ง เสื้อเขา ถูกเลิกขึ้น เผยอให้เห็นแผลเย็บบนท้องขาวเนียน การขยับกล้าม เนื้ออย่างไม่ระวังทำให้เลือดซึมนิดหน่อย
“แผลคงปริ”
“แค่เลือดออกนิดเดียวเอง เลียหน่อยก็หายแล้วครับ” ลายไทยคิด ว่าไม่ต้องไปหาหมอให้ยุ่งยาก แล้วเขากลัวด้วยว่าจะทำให้อีกฝ่าย รำคาญอีก ไม่ทันจะพูดขาดคำเขาก็ต้องตกใจแทบช๊อค ภวินท์ก้ม ลงเลียแผลให้เขาดื้อๆ
“คะ....คุณ.....ไม่ต้องครับ” ร่างเล็กรีบตะเกียกตะกายถอยหนี จะ ให้เจ้านายทำอย่างนี้ให้ได้ยังไง วงแขนแข็งแรงกลับรั้งเอวไว้ไม่ ยอมปล่อย
“เฉยๆเถอะน่า เราเลียแผลถึงซะที่ไหนล่ะ”
“แต่...” โว้....เจ้านายจะมาเลียแผลให้ลูกน้องได้ไง ใครเห็นเข้า ได้อายเขาตาย แต่พอโดนลิ้นอุ่นๆเปียกๆแตะโดนผิวเนื้อเท่านั้น อารมณ์ก็พุ่งปรี้ดทันที ร่างกายสั่นเป็นเจ้าเข้าอย่างควบคุมไม่อยู่ หัวใจเต้นแรงราวกับกลองสั่น หน้าเขาร้อนปานไฟเผาขณะที่สอง มือเย็นเป็นน้ำแข็ง นี่มันอะไรกัน??
ฝ่ามือใหญ่รั้งสะโพกมนขึ้นเบาๆก็ดันร่างเล็กขึ้นมาเกยก่ายบนตัก ได้อย่างง่ายดาย มือข้างหนึ่งเลิกชายเสื้อขึ้นเพื่อให้เลียได้สะดวก ขึ้น ภวินท์รู้สึกได้ถึงเนื้ออุ่นๆกับเสียงหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะ ผสานกับกลิ่นของอารมณ์ที่ถูกจุดให้เร่าร้อนขึ้นด้วยมือเขาเอง มัน อาจจะเป็นความพลั้งเผลอ ไม่ได้ตั้งใจ ทว่า....มันหยุดยั้งไม่ได้ แล้ว
ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมาช้าๆ เห็นสองมือกำชายเสื้อของตัวเองไว้ กับอกแน่นจนนิ้วนั้นแดงไปหมด ไหล่ที่สั่นไม่หยุดและใบหน้าแดง ก่ำ ดวงตาคลอหน่วยด้วยน้ำตาจะปริไหลไม่นาทีใดนาทีหนึ่ง เหมือนจะสับสน กลัว แต่ก็แผงไปด้วยความปรารถนา หน้าตาของ ลายไทยตอนนี้ทำให้เสือหนุ่มนึกถึง ซาลาเปานึ่งมาร้อนๆจนควัน ฉุย
ริมฝีปากได้รูปฉีกยิ้มกว้างอย่างถูกใจ ให้ตายเถอะ....เจ้าเหมียวนี้ น่ากินเสียจริงๆ เขาหัวเราะหึๆทำให้ดวงตาสองสีฉายแววฉุนกึก ขึ้นมา จนต้องรั้งใบหน้าลงมาเลียน้ำตาให้เบาๆเป็นการปลอบ ประโลม ตอนนี้ไม่มีใครนึกถึงเรื่องอะไรอีกแล้วนอกจากคลอเคลีย เอาใจกันอย่างเพลิดเพลินตามประสาแมว
“อะแฮ่ม....” ก่อนที่อารมณ์ของแมวกับเสือจะเตลิดเปิดเปิงไป มากกว่านี้ก็ถูกขัดจังหวะเสียก่อน ทั่งคู่หันมามองอาจารย์ช้างยิ้ม แหยๆ นั่งอยู่ข้างๆแทบจะติดกันเลย ถึงรู้ว่าได้ลืมตัวไปเป็นชาติ แล้ว
“อาจารย์??”ลายไทยหน้าร้อนผ่าว รู้สึกว่าโดนสแตมตรายางคำว่า ‘หน้าไม่อาย’เข้าที่หน้าผากจนหงาย เขาเพิ่งรู้ว่าตัวเองนั่งคล่อม ตักภวินท์อยู่ตัวนั้นเกยก่ายกันเป็นปาท่องโก๋แล้ว น่าอายชะมัด ครั้งจะถอยออกมา คนที่ทำตัวเป็นเก้าอี้ให้เขาก็ประสานมือวางบน สะโพกไม่ให้หนีไปไหนอีก อากับกิริยาสบายๆเหมือนไม่มีอะไร เกิดขึ้นมาก่อนนี่น่าหมั่นไส้เสียจริงแฮะ
“เอ่อ....อาจารย์ทำเสร็จแล้ว”
“อะไรหรือ?” ภวินท์ลืมไปแล้วว่ามันคืออะไร
“ชิปกันสุนัขหายฮะ” ลายไทยว่า ทำเอาเขางงไปเลย
“ไม่ใช่....นี่เป็นชิป เอ่อ...เป็นเครื่องมือที่ไฮเทคมาก เทคโนโลยี่ แบบนี้น่าจะใช้ในงานที่สำคัญอย่าง.....”อาจารย์ช้างทำไม้ทำมือ วุ่นวายไปหมด เขาเชี่ยวชาญเรื่องคณิตศาสตน์เทคโนโลยี่ มากกว่าเรื่องลึกลับซับซ้อน
“งานสายลับ.....เล่าให้ฟังสิว่าไปได้มันมาไง” ภวินท์หันมาถามคน ที่อยู่บนตัก รายนี้ถึงกับตาโตก่อนยิ้มแฮะๆแล้วลำดับเรื่องราวทั้ง
หมดให้ฟังตั้งแต่ต้นจนจบ ทำให้บรรยากาศในห้องเครียดขึ้นมา ทันทีภวินท์รู้เลยว่านี่เป็นปัญหาทางการเมืองที่หนักหนาสาหัสเอา การ
อังกฤษเล่นสะครสองหน้า ฉากหน้าทำทีสนับสนุนมาร์ซิโดเนียให้ มีราชวงศ์ปกครองต่อไป แต่ลับหลังก็ส่งคนมาฆ่า แต่ทำไมต้องมา ทำในเมืองไทยด้วยนะ
“คุณคิดว่าเราควรทำยังไงต่อไป” ลายไทยถาม
“นั้นเป็นเรื่องของคนอื่นเขา แต่ฉันจะไม่ยอมให้ใครมาทำอะไรตาม อำเภอใจบนแผ่นดินเราแน่ อาจารย์ ผมจะให้ตำรวจมารับอาจารย์ กับชิปไปกระทรวงความมั่นคงเดี๋ยวนี้เลย อาจารย์พอจะหาข้อมูล จากมันได้มากกว่านี้ไหมครับ”
“ครับ ผมคิดว่าทำได้นะ” อาจารย์ช้างคีบชิ้นส่วนเล็กๆใส่ในหลอด แก้วปิดฝาให้แน่นหนา “แล้ว....ไอ้ส่วนที่บอกตำแหน่งล่ะ จะให้ เอาไปด้วยไหมครับ”
“ไม่...ทำลายมันซะ” พอบอกแบบนี้อาจารย์รีบหยิบค้อนปอนด์ขึ้น มาเลย
“หยุดอยู่แค่นั้นแหล่ะ” ภาษาอังกฤษแทรกขึ้นมาทำเอาทุกคน ตกใจจนตัวแข็งไปตามๆกัน ทั้งหมดหันไปมองผู้ที่มาใหม่ เขาถือ ปืนเก็บเสียงติดเลเซอร์เล็งมาแต่ไกล ร่างนั้นสูงใหญ่ล่ำสันด้วย กล้ามเนื้อแข็งแรงอย่างเห็นได้ชัด กลิ่นไอของสัตว์นักล่าพันธ์ ใหญ่กดดันรุนแรง ที่เสือยังต้องคิดหนัก
“อาจารย์.....มีทางออกอื่นอีกไหม” ภวินท์ถามเบาๆ
“มี อยู่ด้านหลัง”
“พาลายไทยออกไปแล้วรีบไปกระทรวงความมั่นคงเลย ผมจัดการ มันเอง” เขาดันร่างเล็กออกจากตัก
“คุณภวินท์”
“หยุดอยู่กับที่นั้นแหละ ห้ามขยับไปไหนทั้งนั้น” หมีกริชลี่เล็งปืน ไปที่คนน่าจะอันตรายที่สุดคือเสือโคร่ง ส่วนแมวและช้างนั้นไม่อยู่ ในสายตา “ฉันต้องการชิปนั้น ส่งมันมา”
“นายเป็นอเมริกันนี่นา ทำไมถึงทำงานให้อังกฤษ” ภวินท์ถาม เพราะสายพันธ์หมีกริชลี่อยู่ในอเมริกาเป็นส่วนใหญ่ ดวงตาสีฟ้า ใสจ้องเขม็ง แม้ไม่มีคำตอบแต่ก็พอคาดเดาได้ว่า สายลับรับจ้าง หรือไม่ก็สมัครใจรับใช้เสียเอง
“ส่งมันมา เดี๋ยวนี้” ร่างสูงหยุดอยู่ห่างเกินไป ภวินท์ไม่เห็นหน ทางที่จะเล่นงานได้เลย และไม่มีอะไรมาเป็นสิ่งกีดขวางวิถีปืนเลย ปืนกระบอกนั้นหันมาเล็งคนที่ตัวเล็กที่สุด “ส่วนแก....เจ้าตัวแสบ แกต้องเรียกเจ้าสิงโตนั้นมาที่นี่”
“ไม่มีทางหรอก แง๊ว!!!” ลายไทยตกใจที่โดนคว้าคอกระชากจน เซถลา ร่างคนที่หนักอึ้งกลายเป็นแมวด้วยความตกใจทำให้หมี กริชลี่หันมามองขวับ
ภวินท์พลั่กอาจารย์ช้างให้ออกไปให้พ้นทางก่อนกระโจนเข้าใส่ ศัตรูอย่างรวดเร็ว สามคนพากันล้มกลิ้งชนโต๊ะเก้าอี้ล้มระเนระนาด “อาจารย์หนีไปเร็วเข้า ไปตามที่ผมบอกนะ”
“โอเคๆๆๆ” อาจารย์ช้างลนลานหนีออกไปทางด้านหลัง แต่ไปได้ ไม่กี่ก้าวก็นึกขึ้นได้ หันกลับมาคว้าค้อนปอนด์หวดลงบนโต๊ะของ ตัวเอง โครม!!! ทำลายตัวส่งสัญญาณก่อนจะรีบเผ่น
“แก!!!” หมีหนุ่มตาลุกวาวด้วยความเกรียวกราด แขนอันทรงพลัง เหวี่ยงเสือออกไปได้ด้วยมือข้างเดียวเมื่อเห็นว่าชิปถูกทำลายไป แล้ว นอกจากปฏิบัติภาระกิจสำคัญไม่สำเร็จแล้วยังถูกล้วงความ ลับออกไปได้อีก ความโกรธเกรียวเปลี่ยนแปลงกลายเป็นหมีร่าง ยักษ์คำรามเลื่อนลั่น โคมไฟสั่นระริก
“แฮ่....”เสือโคร่งคำรามขู่อย่างไม่เกรงกลัวก่อนกระโจนเข้าหา หมี กริชลี่พุ่งเข้าหาเช่นกัน กรงเล็บอันใหญ่เงื้อง่าเข้าฟาดฟัน แต่ร่าง เล็กปราดเปรียวกว่าพุ่งลอดใต้หว่างขาไปอย่างรวดเร็ว กว่าหมีจะ เอี้ยวตัวมามอง ร่างสีเหลืองลายพาดกลอนกระโจนขึ้นมากัดเข้าที่ คออย่างแรง จนหมีต้องสะบัดตัวหนี ดวงตาและจมูกเป็นเป้าใน การโจมตีเขาต้องยกมือป้องเขี้ยวเล็บแหลมคม ด้วยร่างกายที่หนา ด้วยขนปุกปุยทำให้เล่นงานลำบาก เสือต้องโดดหลบกรงเล็บออก ห่าง ต่างฝ่ายต่างจดๆจ้องๆจะเข้าจู่โจม
“ฮูวววว” หมีกริชลี่ร้องลั่นเมื่อเจ็บแปล้บปานโดนทิ่มแทงด้วยเข็ม พอหันมาถึงเห็นแมวขาวกัดหางป้อมๆสั้นๆยาวแค่นิ้วเศษๆของตัว เอง มันคำรามกรรก่อนกระแทกปั้นท้ายนั่งลงกับพื้นตูม!!!
“แอ๊ก....” ลายไทยถึงกับลิ้นจุกปาก รู้สึกเหมือนไส้จะขย้อนออก มาทางปาก ก่อนที่มันจะเป็นเช่นนั้นจริงๆ ภวินท์ยกโต๊ะทำงานทำ ด้วยไฟเบอร์การ์สพาดใส่หมีสุดแรงจนมันแตกเป็นเสี่ยงๆ
เปรี้ยง!!!!
แม้ไม่ทำอันตรายได้แต่ก็ทำให้หมีล้มกลิ้งม่วนตัวหนีออกห่างไป เปิดโอกาสให้เขาเข้ามาช่วยประคองแมวขึ้นมา ร่างนั้นคืนกลับมา เป็นมนุษย์ดังเดิม
“ลายไทย มัวทำอะไรของเราอยู่ล่ะ ฉันบอกให้หนีทำไมไม่หนี”
“ผม...ผมจะปล่อยให้คุณสู้คนเดียวได้ยังไงเล่า เหวอ!!!” เด็กหนุ่ม ตกใจที่เห็นเจ้าหมีเหวี่ยงโต๊ะเขียนแบบเข้าใส่พวกเขา ภวินท์กด หัวเขาลงก่อนเตะเปรี้ยงทำลายโต๊ะนั้นเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยกระจาย ไปทั่ว ต่างฝ่ายต่างจ้องหน้ากันเขม็ง ชั่วขณะนั้นเหมือนแรงฟาด ฟันกันสงบนิ่งชั่วคราว
“คุณไม่น่ามายุ่งกับเรื่องนี้เลย”
“พูดแบบนี้แสดงว่ารู้ว่าฉันเป็นใครสินะ นายก็ไม่ควรทำเรื่อง สกปรกบนแผ่นดินนี้”
“แปลว่านอกเหนือจากขอบเขตประเทศนี้ ผมจะทำอะไรก็ไม่ว่า
สินะ”
“มันเป็นเรื่องของนายไม่เกี่ยวกับฉัน”
“ดี...”
“ดี”
เหมือนจะเห็นพ้องต้องกันแต่ลายไทยกลับรู้สึกว่าทั้งสองคนไม่มี ความเป็นมิตรกันเลย เขายืนกลางระหว่างทั้งคู่มองไปมองมาก็ เห็นแต่ดวงตาจ้องมองอย่างอาฆาตมาดร้าย ภวินท์ดึงไหล่เขา ถอยเบาๆ เรื่องทำท่าจะยุติเพียงเท่านี้
วูบ...ลมแรงปะทะหน้าเขาจังๆอย่างน่าตกใจ เด็กหนุ่มใจหายวาบ ที่เห็นหมัดของหมีห่างจากหน้าเขาไม่กี่นิ้วโดยมีมือของ ภวินท์รับ มันเอาไว้ทัน ตอนนี้ต่างสู้กันด้วยพละกำลังในร่างมนุษย์
“ไม่ยอมถอยง่ายๆสินะ” ภวินท์ว่า
“เขาต้องมากับผม”
“ไม่มีทาง”
ชายหนุ่มปัดหมัดนั้นทิ้งก่อนกระชากไหล่ของลายไทยให้เอนตัว หลบหมัดอีกข้างของหมีวูบ หมัดแหวกอากาศมาเผาปลายจมูก เขาร้อนวาบเลย ทั้งคู่ถอยหลังออกห่างหมีก็ตามมาติดๆ เขากวาด เท้าจะเตะตัดขา ภวินท์ใช้เท้ายันเอาไว้และเหยียบลงกับพื้นไม่ให้ รุกและไม่ให้ถอย เขาดันร่างเล็กถอยให้พ้นทางแต่โดนหมีคว้า แขนดึงกลับมา
เขาไม่ยอมให้เจ้าเด็กนี้หายหัวไปไหนอีกแล้ว เพราะเป็นคนเดียว ที่จะดึงคนๆนั้นออกจากการอารักขาที่แน่นหนาได้ งานนี้เขาพลาด ซ้ำแล้วซ้ำเล่าก็เพราะเจ้าเหมียวนี้ ดังนั้นมันจึงเป็นหนี้ที่ต้องคิด บัญชีกันยาวเหยียดเลย แต่ก่อนอื่นต้องจัดการคนที่เกะกะขวาง ทางนี้เสียก่อน
“เหวอ!!!” ลายไทยผงะหนีหมัดที่พุ่งมาหาจนชนเข้ากับอกกว้างที่ คอยตั้งรับ สายตาของเสือนั้นว่องไวไม่แพ้หมีจึงปัดป้องแต่ล่ะ หมัดออกไปได้ ทันใดนั้น
ปึ่ก!!!
“อ๊า...” ลายไทยอุทานด้วยความตกใจ กรงเล็บสีเหลืองของหมี ใหญ่และคมไม่แพ้มีดโกน แทงทะลุมือภวินท์จนเลือดกระเด็นมา โดนแก้ม ร่างเล็กตัวแข็งทื่อทำอะไรไม่ถูก แย่แล้ว.....เขาเงยหน้า มองใบหน้าคมสันที่มีสีของเลือด ไม่รู้ว่าเจ็บหรือโกรธกันแน่
“ลายไทย” ภวินท์เค้นเสียงลอดไรฟัน เขาโกรธจัดแล้ว
“เอามือออกจากก้นฉันได้แล้ว”
“ห๊ะ??” เด็กหนุ่มกระพริบตาปริบๆ กว่าจะรู้ตัว เขายืนเอาหลังพิง ตัวภวินท์ก็จริงแต่เอามือเกาะสีข้างร่างที่อยู่ข้างหลังด้วยความ ตกใจทั้งสองข้าง แล้วไอ้ข้างหนึ่งมันขยำกล้ามเนื้อแข็งแรงแน่น
โดยไม่รู้ตัว