Miracle 9
posted on 28 Apr 2008 10:25 by luckyzone
วันนี้มีแขกแปลกหน้ามา ท่านผู้หญิงเดือนวาดรู้สึกได้แต่ไกล เพราะกลิ่นร้อนผ่าวเหมือนทะเลทรายโชยมา ถึงท่านจะอายุมากหากประสาทสัมผัสไม่ได้แก่ตาม กลิ่นไอของสัตว์ที่อยู่บนสุดของห่วงโซ่อาหาร แม้ไม่มีไอเพชรฆาตแต่ก็เฉียบคมแข็งแกร่ง กลิ่นของลายไทยผสมในกลิ่นลมทำให้ท่านต้องละสายตาจากหนังสือ
“ใครช่วยไปชงชาน้ำค้างให้หน่อยสิ เอาถ้วยเบญจรงค์นะ มีแขกมา”
“ค่ะท่าน” กระต่ายสาวไปจัดการตามที่สั่ง เปิดประตูห้องหนังสือออกไปก็สวนกับลายไทย เขายืนไหล่ลู่เกาะขอบประตูมองดูสถานะการณ์ จะเข้าไปก็ไม่กล้า เขาถอยกลับมาก็เจอราชสีห์หนุ่มยืนประชิดติดกันเลย
“ไม่เข้าไปเหรอ”
“เดี๋ยวสิ ขอเวลาทำใจหน่อย คุณอยู่รอเฉยๆน่า”
“ลายไทย” ข้างในเรียกเบาๆ ทำเอาใจหายวาบ“เข้ามาสิ”
“ครับ...รออยู่นี่นะ ห้ามไปไหน” เขาหันมากำชับ
“ฉันไม่ไปไหนหรอกน่า” โอเรสเท้นท์ยิ้มกว้าง เขาทรุดตัวลงกับพื้นนั่งหลังพิงผาเลย ลายไทยไม่ค่อยจะไว้ใจเท่าไร แต่ก็ไม่มีทางเลือก เขากลายร่างเป็นแมวเข้าไปในห้อง ท่านผู้หญิงมองแมวสีขาวสะอาดตาหางยาวเดินก้มหน้ามาหา หูนั้นลู่ไปทางข้างหลังแสดงถึงอาการกลัว ดวงตาสีฟ้าและสีเหลืองใสเหมือนแก้วเหลือบมองช้าๆ
“มีอะไรหรือ ถึงทำหน้าเศร้าแบบนี้” ปลายนิ้วลูบขนอ่อนที่คอเบาๆ
“ท่านย่า....ผมขอโทษฮะ”
“เราทำผิดหรือถึงต้องขอโทษ” ลายไทยเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟัง ท่านผู้หญิงส่ายหน้าอ่อนใจแต่ก็ไม่ตำหนิ ฝ่ามืออุ่นยังลูบเขาแผ่วเบาเหมือนเดิม “เราหลอกเอาเงินเขาไปใช้หนี้หรอกเหรอ...สมเป็นเราจริงๆนะลายไทย ทำอะไรไม่ใช้ความคิดเลย”
“ขอโทษครับ ผมกลัวว่าท่านรู้ความจริงแล้วจะโกรธผม”
“แล้วเป็นไงล่ะ สุดท้ายก็ต้องมาสารภาพอยู่ดี”
“ผมผิดไปแล้วครับ”
“เราอยู่ในระหว่างการลงโทษนะ ทำความผิดเพิ่มโทษก็ต้องเพิ่มขึ้นด้วย ย่าจะลงโทษไม่ให้เราออกไปข้างนอกอีก นอกจากโรงเรียนแล้วก็บ้าน คราวนี้ถ้าก่อเรื่องอีกย่าจะไม่ยกโทษให้อีกเข้าใจมั้ย”
“ครับ”
“เรียกเพื่อนเราเข้ามาสิ” ลายไทยโล่งอกที่ท่านไม่โกรธมากอย่างที่คิด เขาออกมาเรียกโอเรสเท้นท์เข้ามาข้างใน ชายหนุ่มนึกไว้ว่าหัวหน้าตระกูลเสือคงไม่เท่าไร พวกเขามีเชื้อสายตระกูลแมวเหมือนกันต่างแค่สายพันธ์ ยังไงพันธ์เขาใหญ่กว่าอยู่แล้ว แค่ทักทายไม่ให้เสียมารยาทก็พอ ทว่าผู้ที่อยู่เบื้องหน้าทำให้เขาต้องเปลี่ยนความคิด
เสือโคร่งพันธ์รองจากเขา กลับงดงาม สง่ากว่าที่คาด แม้ร่างในเวลาจะอยู่ในสภาพคนแต่เขาก็สามารถเห็นร่างแฝงภายใน ทั้งอาวุโส ทั้งเปี่ยมด้วยความสง่างามไม่เหมือนเสืออื่นๆที่เขาเคยพบ
“โอเรสเท้นท์ นี่ท่านผู้หญิงเดือนวาด เจ้าของบ้านหลังนี้ ท่านย่าครับ นี่โอเรสเท้นท์ครับ” ลายไทยแนะนำให้รู้จักอย่างเป็นทางการ ชายหนุ่มควรจะทักทายและโค้งให้ตามารยาท แต่ราชสีห์หนุ่มกลับเผยร่างที่แท้จริงออกมา ก่อนผ่านหน้าแมวขาวไปเอาคางวางบนตักท่านแสดงความเคารพดุจเป็นญาติผู้ใหญ่เหนือกว่าตน ทั้งที่ไม่จำเป็นเลย
“ยินดีที่ได้รู้จักจ๊ะ” ท่านผุ้หญิงลูบแผงคอดำขลับอย่างเป็นกันเอง
“ขออภัยด้วยครับที่เสียมารยาทมาโดยไม่ขออนุญาติก่อน” โอเรสเท้นท์ถอยห่างกลับมาในร่างคน
“ไม่ต้องเกรงใจ บ้านนี้ยินดีต้อนรับแขกเสมอ เรามาจากไหนเหรอจ๊ะ”
“เรียกผมว่า โอลี่ก็ได้ครับ ผมเพิ่งมาจากแอฟฟิกา”
“มาท่องเที่ยวรึว่า...”
“ครับ ท่องเที่ยวหาประสบการณ์ชีวิตไปเรื่อยแหละครับ”
“ลายไทยบอกว่าพาสปอร์ตกับเงินหายงั้นเหรอ”
“ครับ เรื่องเงินคงต้องใช้เวลานิดหน่อยถึงจะหามาได้ แต่พาสปอร์ตนี่ต้องหาคนค้ำประกันก่อนน่ะครับ ถึงจะเดินทางต่อได้”
“อย่างงั้นหรอกหรือ อย่าห่วงไปเลยนะ ฉันยินดีจะช่วยเหลือในเรื่องของเอกสาร ระหว่างนี้พักที่บ้านนี้ตามได้สบาย”
“ขอบพระคุณจริงๆครับ” โอเรสเท้นท์ยิ้มกว้างก่อนจะเปลี่ยนสีหน้า เขาหันไปทางประตู ลายไทยมองอย่างไม่เข้าใจ แต่ท่านผู้หญิงรู้สึกได้ ภวินท์กลับมาแล้ว พันธ์ใหญ่วัยฉกรรจ์มีความเป็นปฏิปักษ์สูงเพราะต่างเป็นเพศผู้ด้วยกัน
“โอลี่” ท่านเรียกสติสิงโตหนุ่มไว้ แต่ช้าไปแล้ว ประตูเปิดผ่างเข้ามา
ภวินท์กลับมาบ้านก็ได้กลิ่นแปลกๆ กลิ่นศัตรู ทันทีที่เห็นหน้ากันสัญชาติญาณแสดงออกมาโดยไม่ต้องใช้ความคิด ร่างสูงกลายเป็นเสือโคร่งทันที โอเร้สเท้นท์ก็กลายร่างเข้าหา สิ่งที่เกิดขึ้นทำเอาลายไทยอ้าปากค้าง เขาไม่เคยเห็นตัวผู้สายพันธ์ใหญ่สู้กันมาก่อน โดยเฉพาะสิงโตกับเสือ ทั้งคู่คำรามลั่นก่อนกระโจนเข้าใส่ตะปบ ข่วนด้วยพละกำลังที่ไม่ด้อยไปกว่ากันเลย จนชนข้าวของในห้องล้มระเนระนาด ขณะที่ทุกคนในบ้านออกมาดูแล้วต้องตกใจไปตามๆกัน
จังหวะที่เสือและสิงห์ถอยห่างเพื่อหาช่องว่างของอีกฝ่าย ท่านผู้หญิงก้าวเข้ามาอยู่ระหว่างกลางของทั้งสองฝ่าย “หยุดได้แล้ว ทั้งสองคน”
เพียงเตือนด้วยคำพูดอ่อนโยนนิ่งและเย็นดั่งสายน้ำ ทั้งสองก็ยุติรังสีเพชรฆาตลงกลับมาร่างปกติ ต่างก็แผลไปคนล่ะเล็กละน้อย ภวินท์โดนข่วนที่คอ ส่วนโอเรสเท้นท์โดนที่หน้าเป็นเส้นตรงสามรอยจางๆ
“นายเป็นใคร” เจ้าบ้านในอนาคตถาม
“เขามาเป็นแขกของบ้านเรา” ท่านผู้หญิงพูดแทน “คนเราไม่สู้กันก็ไม่รู้จักกันดี โอลี่นี่เหลนของฉัน ภวินท์เรียกวิลเฉยๆก็ได้ ภวินท์นี่โอเรสเท้นท์ เรียกโอลี่ รู้จักกันไว้ซะ”
ต่างฝ่ายต่างมองหน้ากันจะว่าไม่ถูกชะตาก็ไม่เชิง มีความเป็นมิตรต่อกันก็ไม่ใช่ มันกำกึ่งกัน อีกฝ่ายพันธ์ใหญ่กว่าตามมารยาทเขาควรแสดงออกก่อน ภวินท์ยื่นมือไปหา แต่ไม่พูดอะไร อีกฝ่ายก็แลตามอง ก่อนจับมือด้วย สัญชาติเพศผู้เต้นระริกข้างในเพราะอยู่ในวัยที่ใกล้เคียงกัน มันทนไม่ได้แน่ที่มีกลิ่นเพศผู้แข็งแกร่งในถิ่นของตัวเอง
“ยินดีที่รู้จัก”
“เช่นกัน” ทั้งคู่ถอยไปให้ห่างกัน
“รู้จักกันได้ไงครับ”
“เขาเป็นเพื่อนลายไทยน่ะ”
พูดถึงลายไทยก็เข้ามาในวงสนทนาด้วย แต่ก่อนจะทันพูดอะไรเด็กหนุ่มตรงเข้าซบกับอกของสิงโตทันที ทั้งหมดหยุดกึกด้วยความที่คาดไม่ถึง แมวขาวซบหน้ากับอกกว้างไม่สนใจใคร เขารู้สึกถึงแรงกระตุ้นจากกลิ่นหอมอบอวล กลิ่นหวานซ่านเหมือนดอกไม้ทั้งโลกมารวมกันที่นี่มันทำให้เขารู้สึกวาบหวิวใจสั่นไปหมด อยากได้มานอนกอดแทบขาดใจ
“ไทย!” เสียงนี้ดึงเขาจากภวังค์ ลายไทยรู้สึกตัวเขาเห็นท่านผู้หญิงกับภวินท์มองเขาสายตาไม่พอใจ ส่วนโอเรสเท้นท์ไหงมองแปลกๆอย่างนั้นล่ะ เขาหันมองคนโน้นที คนนี้ที
“ผมทำอะไรไปเหรอ?”
“นี่เรา....ถึงฤดูผสมแล้วเหรอ” โอเรสเท้นท์ถาม ภวินท์ลากคอเด็กหนุ่มออกห่างก่อนทันได้ตอบ
“ภวินท์ให้คนจัดห้องให้เขาด้วยนะ”
“ครับ เตทน์” เขาโยนเรื่องให้เป็นของคนอื่น สิงโตหนุ่มทำหน้าเซ็ง ที่นี่ทำท่าไม่อยากต้อนรับเขาซะแล้ว เขาออกจากห้องมาก็เจอถิงถิงเข้า รายนี้ไม่เคยเห็นสิงโตมาก่อนก็ยืนมองค้าง
“ฮาย”
“ฮะ...ฮาย” ถิงถิงยิ้ม อีกฝ่ายยื่นหน้ามาดมกลิ่นใกล้ๆ
“แพนด้าเหรอนี่ ไม่อยากเชื่อเลย ผมเพิ่งเห็นคุณเป็นครั้งแรกนะ ดีใจจริงๆ ผมโอเรสเท้นท์ ยินดีที่ได้รู้จัก”
“ผมถิงถิงครับ”
“ทางนี้ครับ” เตนท์ต้องมาเร่งให้รีบๆไปซะ
ชายหนุ่มยิ้มกว้างที่นี่น่าสนุกกว่าที่คิดแล้วสิ ทั้งแมว ทั้งแพนด้า น่าหม่ำทั้งคู่เลย
ภวินท์ยืนรอหน้าห้องอยากเฉ่งเจ้าตัวยุ่งสักหน่อย ดันเอาตัวอันตรายมาบ้านเขาทั้งอย่างนี้ มันน่าเคี้ยวเป็นมือเย็นซะเลย
ในห้องท่านผู้หญิงมองลายไทยอย่างไม่สบายใจนัก
“เราอายุเท่าไรแล้ว”
“สิบห้าจะย่างสิบหกแล้วครับ”
ท่านทำหน้ากลุ่มใจหนักเข้าไปอีก อยู่ในวัยที่ต้องเปลี่ยนแปลงเสียด้วย อาการหลงกลิ่นเมื่อครู่ก็แสดงออกชัด ปัญหาอยู่ที่เจ้าตัวเข้าใจถึงสภาวะของตัวเองรึเปล่า
“ไทย ย่าของเราเคยสอนอะไรเกี่ยวกับช่วงอายุเกินสิบหกรึเปล่า”
“ยังเลยครับ” เด็กหนุ่มว่าซื่อๆ
“งั้นย่าจะสอนอะไรให้อย่างหนึ่งนะ” ท่านว่าอย่างจริงจัง ก็ต้องตั้งใจหน่อย ลายไทยพยักหน้าหงึกๆ “สายพันธ์โดยทั่วไปจะมีช่วงชีวิตที่บางสั้น บางยาวต่างกัน แต่โดยพื้นฐานจะเหมือนกันอย่างหนึ่งคือ ช่วงติดสัด”
“เอ๋...”ลายไทยทำหน้าเอ๋อ ที่พูดมานี่คงไม่ได้หมายความว่า??
“ตระกูลแมวอย่างไทยกับย่าจะเหมือนกันคืออายุ ติดสักครั้งแรกตอนสิบห้าถึงสิบหก แล้วจะมีครั้งที่สองที่เขาเรียกว่าช่วงกลางคืออายุ ยี่สิบขึ้น พอพ้นสามสิบก็จะทิ้งช่วงไปถึงห้าสิบปีหลังจากนั้นก็จะไม่มีอีก”
“ท่านย่าคงไม่คิดว่า ผม....”
“เมื่อครู่จำได้รึเปล่าว่าทำอะไรลงไป” ลายไทยส่ายหน้าทันที “เราเข้าไปหาโอเรสเท้นท์ เอาหน้าถูคลอเคลียเขายังกะตัวเมีย”
“ไม่จริงง่ะ”
“ไทย....สัตว์ทุกตัวบนโลกจะให้ความสำคัญกับการติดสัดครั้งแรกมาก เพราะร่างกายเรายังไม่สมบรูณ์จึงมีทั้งเพศผู้และเพศเมียในตัว ถึงร่างกายเป็นผู้ชายแต่ถ้าเรามีอะไรกับเพศผู้ด้วยกันมันจะทำให้ร่างกายเรา....มีรังไข่ไปชั่วชีวิต”
“หมายถึง....??”
“เราจะเป็นพวกที่เรียกว่าฟรีแมน เป็นผู้ชายที่สามารถตั้งท้องได้” ลายไทยขนลุกซู่อย่างนี้ก็มีด้วยเหรอ ท่านผู้หญิงกุมมือเขาไว้ให้กำลังใจ “ตอนที่เราลืมตัวไป รู้สึกมั้ยว่าเกิดอะไรขึ้น”
“ไม่ครับ ผมจำได้แต่ว่า...ได้กลิ่นหอม หอมมากๆจนอยากจะ...”
“สัญชาติญาณปกติน่ะ เพศผู้ที่ยิ่งแข็งแกร่งฟีโรโมนจะรุนแรง สายพันธ์ล่าเนื้อทั้งหมดจะมีปฏิกิริยาตอบสนองต่อกลิ่นมาก แต่จะไม่ผลกับพวกกินพืช เมื่อครู่สองคนนั้นต่อสู้กันจึงส่งฟีโรโมนออกมา เราเพิ่งย่างเข้าสู่ช่วงติดสัดครั้งแรกจึงควบคุมอารมณ์ไม่เป็น”
“แล้ว..ผมต้องทำยังไงครับ”
“ระวังตัวหน่อย ถ้าไม่มีฟีโรโมนมากระตุ้นเราก็ไม่เป็นไรหรอก” เมื่อครู่สองคนนั้นส่งฟีโรโมนออกมาโดยไม่ได้ตั้งใจทำให้ลายไทยเผลอไผล แต่ตราบใดที่ท่านอยู่ในบ้านหลังนี้ไม่มีหน้าไหนกล้าส่งฟีโรโมนเกี้ยวกันแน่ ลายไทยจะปลอดภัยจนพ้นช่วงติดสัด
วันนี้เป็นอะไรที่แย่สำหรับเขา นอกจากวุ่นวายในตลาด บนโรงพักแล้วยังที่บ้านอีก เขาจะไม่เหลือให้มองท่านผู้หญิงอีกแล้ว ที่ตัดสินใจพาโอเรสเท้นท์มาที่นี่ผิดไปถัด ที่ลายไทยเลือกที่นี่เพราะบ้านเขามีแต่สายพันธ์เล็ก ถ้าพาสิงโตเข้าบ้านมีหวังกลัวกันไปหมด ที่นี่มีพันธ์ใหญ่ใกล้เคียงกันเขาจึงคิดว่าไม่เป็นไร แต่แค่เห็นหน้ากันเท่านั้นก็สู้ฟัดกันซะแล้ว เฮ่อ.....
“สถานทูตยังไม่มีรายงานเข้ามาเหรอ” ภวินท์ถามเตนช์เรื่องเจ้าชายจากมาร์โคนิเซีย
“ยังครับ”
“แล้วทางต.มล่ะ”
“อยู่นี่ค่ะ” นุดีกลับมาถึงก็รีบมารายงานเลย เธอยื่นเอกสารให้พี่ชาย “พาสปอร์ตตรงกัน เขาส่งรูปมาให้ดู”
“แฟล็กซ์ไม่ชัดเลย” ภวินท์รำคาญใจ เรื่องสำคัญอย่างนี้แต่ดันใช้แฟล๊กซ์คุณภาพต่ำ หน้าเลือนจนไม่เห็นเอกลักษณ์อะไร “นายจัดการหารูปที่มันชัดกว่านี้หน่อยสิ”
“ครับ”
หมับ! ทั้งสามหารือกันอยู่ดีๆก็โดนแทรกเข้ามากลางวง ต่างก็อึ้งไปตามๆกันปล่อยให้แมวขาวที่ผ่านมาเดินเลี้ยวมาซบอกเกาะหนึ่บยังกะตุ๊กแก ลายไทยสูดกลิ่นจากอกกว้าง มันหอมละมุ่นอะไรอย่างนี้นะ
“แก!” นุดีกระชากคอเสื้อเขาออกมา “กล้าดียังไงมาเกาะพี่ชายฉันหา!”
ปุ๋ง!เขาตัวหดกลายเป็นแมวทันที อะไรกันเนี่ย?? “คะ..คุณนุดี”
แม่เสือสาวแยกเขี้ยวยาวอย่างโกรธจัดจะขย้ำเสียเดี๋ยวนี้ หากไม่มีมือช่วยคว้าลายไทยออกไปจากมือ นุดีอ้าปากค้างเขี้ยวหดหายกลับไปอย่างเดิม สิงโตหนุ่มจ้องนิ่งและยิ้มเหี้ยมแสดงความแกร่งดุจหินผา
“ผมมีธุระกับเขาเดี๋ยว ขอตัวไปเลยล่ะกัน” ว่าแล้วก็เดินจากไปอย่างไม่สนใจจะทำความรู้จัก นุดียืนมองตาค้างวินาทีนั้นก็ตระหนักได้ว่าเธอเพิ่งพบชายที่แข็งแกร่งเทียบเท่าพี่ชายตัวเองแล้ว
“เหมียว..” ลายไทยถูกปล่อยลงกับพื้น เขารีบกลับมาร่างคน
“เรานี่มีแต่เรื่องมาหาจริงๆนะ” โอเรสเท้นท์ว่า
“ ผมไม่ได้อยากหาเรื่องสักหน่อย นี่ท่านย่าบอกจะช่วยเรื่องเอกสารแล้ว ถ้าเสร็จแล้วคุณต้องไปนะ”
“แน่นอน ใครจะไปอยากอยู่ที่เดียวกับเสือ ถ้าเขาอายุน้อยกว่าหรือแก่กว่ามากๆหน่อยยังพอว่า เสร็จธุระแล้วฉันจะรีบไป....บ้านนี้มีกี่สายพันธ์เหรอ นี่ขนาดมีแพนด้าด้วยแสดงว่าลูกหลานของเลดี้ท่านคงเจ้าชู้น่าดูนะเนี่ย”
“เจ้าชู้น่ะใช่ แต่แพนด้าไม่ใช่คนในตระกูล เขาเป็นคนใช้”
“อ้าว....น่าเสียดายจัง” โอเรสเท้นท์บ่น ถ้าใช่ก็คงสนุกดีพิลึก ชายหนุ่มเหลือบไปเห็นจานร่อนตกอยู่ในพุ่มไม้ “ไทย อยากเล่นมั้ย”
“เอาสิ เอาๆ” ลายไทยรีบถอยห่างเตรียมตัวรับ สิงโตกับแมวเล่นกันกลางสนามไม่สนใจใคร ภวินท์ดูอยู่บนชั้นสองจากหน้าต่างห้องของตัวเอง เห็นแล้วรำคาญใจจริงไอ้แมวนี้เอาแต่เดือดร้อนมาให้จริงๆเลย
ชายหนุ่มถอดเสื้อนอกออกพาดกับเก้าอี้ กลิ่นหอมอ่อนหวานของดอกไม้โชยมาแตะจมูก กลิ่นอะไรนะ? เขายกเสื้อมาดมอีกที กลิ่นอบอวลราวกับดอกไม้แย้มกลีบแรกสัมผัสผิวหน้าเขาแผ่วเบา ไม่เคยได้กลิ่นแบบนี้มาก่อน มันมาจากไหนกันนะ ภวินท์หันมองออกไปนอกหน้าต่าง
ลายไทยเงยหน้ามองหน้าต่างชั้นบนโดยไม่มีสาเหตุ เขารู้สึกถึงบางอย่างที่เชื่อมโยงทุกประสาทสัมผัส เสือโคร่งเจ้าบ้านอยู่ที่นั้นมองลงมา ทว่าสายตาที่เคยมองเช่นมองพวกต่ำต้อยกว่านั้นต่างออกไป แต่มีความหมายว่าอะไรเขาก็ไม่อาจเข้าใจได้
“ไทย” เขาหันมาเจอจานร่อนมาโดนหัวโป้ก
“โอ้ย...จะขว้างก็บอกก่อนสิ”
“บอกก่อนจะไปสนุกยังไง” โอเรสเท้นท์หัวเราะ ลายไทยเผลอยิ้มตาม แปลกแฮะทั้งที่ต่างสายพันธ์กันแท้ๆ แต่เขากลับมีกลิ่นพิมพ์เดียวกับภวินท์ กลิ่นหอมที่ตราตรึงในโสตประสาท...
************
พัทยา วันเดียวกัน
ผู้คนมากมายเดินกันขวั่กไข้วเต็มท้องถนน จนดูวุ่นวายสับสนทุกคนมาที่นี่เพื่อแสวงหาสิ่งเดียวกันคือความสนุก ผ่อนคลายและสำราญกับท้องทะเลอย่างไม่รู้เบื่อ ร่างสีแทนกำยำโลดโผนบนเจ็ทสกีเรียกเสียงปรบมือจากคนบนฝั่งที่สนุกไปกับลีลาดุจฉลามของเขา เมื่อพอใจแล้วเจ็ทสกีที่ปราดเปรียวจึงแล่นเข้าฝั่ง
“ยอดไปเลยมิสเตอร์” เจ้าของเจ็ทสกีให้เช่าเอ่ยปากชม ชายหนุ่มเจ้าของความสูงเกือบสองเมตรแค่ยิ้มที่มุมปาก “เอ่อ..เมื่อกี้มือถือคุณดังแน่ะ”
“ขอบใจ” เขาหยิบมือถือที่วางบนโต๊ะเจ้ามาดู หน้าจอบอกข้อความบางอย่างที่ทำให้เขาต้องเลิกเที่ยวรีบกลับโรงแรมใกล้ๆทันที ในห้องเขาปิดประตูแน่นหนา เอาผ้าม่านลงก่อนเอาแล๊ปท๊อปออกมาคีย์รหัสเข้าไป แค่สิบวิก็ปรากฏภาพผู้หญิงคนหนึ่ง
“ขอทราบหมายเลขค่ะ”
“หมายเลข7 รหัสR1312”
“สวัสดีค่ะหมายเลข 7 รอสักครู่ ท่านนายพลกำลังรอคุณอยู่” หน้าจอขึ้นเครื่องหมายบางอย่างอยู่นาทีเศษถึงปรากฏหน้าชายวันกลางคนผู้หนึ่ง
“ตามตัวยากจริงนะ หมายเลข7”
“ผมได้พักร้อนนี่ครับ”
“พักร้อนคุณจบแล้ว เราส่งพัสดุด่วนถึงคุณไปรับได้ที่จุดนัดพบ”
“เป้าหมาย?”
“ทายาทคนเดียวของราชบัลลังก์ มาร์โคนิเซีย ค้นหาให้พบ”
“เมื่อพบแล้ว...” เขาเว้นวรรค
“กำจัดเสีย ทำให้เป็นอุบัติเหตุ อย่าเหลือร่องรอยใดๆ”
“ทราบครับ” ชายหนุ่มปิดหน้าจอ เขาถอนหายใจเฮือกก่อนลุกเก็บข้าวของ พักร้อนเขาจบแล้ว
******************
ประกาศ
นิยายฉันหรือเธอที่เผลอใจ กำหนดการวางแผงใกล้มาแล้ว แต่เกิดอุบัติเหตุเสียก่อน จัสมินเอาเครื่องไปอัพเกมเอาใจหลาน แต่ดันทำตัวเองใจสลาย ลืมย้ายนิยายไปไว้ไดฟ์D นิยายเลยหายหมด กว่าจะกู้คืนมาได้นิยายหดลงมาเหลือ212หน้า ต้องเขียนต่อใหม่ทำให้อาจต้องเลื่อนออกไปอีก ใครที่อดทนรอมาแล้วก็ขอให้อดทนรอต่อไปนะค่ะ เสร็จปีนี้แน่....อ้อ อาจจะทำออกมาพร้อมกับหนูซินฯด้วยก็ได้ รอลุ้นอยู่ ^v^
) 
เข้ามาดูทุกวันเลยค่ะ
ติดสัดครั้งแรกเหรอ เป็นห่วงจัง
เรื่องนิยาย จะรอต่อไปค่ะ
เปิดขายทางไปรษณีย์ด้วยนะคะ อยู่ต่างจังหวัดอ่า
#1 By K E I (61.90.217.110) on 2008-04-28 12:39